Wat als grapje is begonnen is nog werkelijkheid geworden ook.

Ongeveer een maand geleden was ik met Monique een vriendin aan het msn-en.

Monique hielp me al een tijdje met zoeken naar nog een paar mooie zwarte skinny's

voor in mijn stalletje. Op een gegeven moment stuurde ik haar de site van Happy Cavia door en typte erbij dat ik die skinny's het mooiste vond waarop Monique weer antwoorde met weet je wel waar dat ligt Warschau ? Toen vroeg ik haar zie je ons al gaan ? Ja hoor zei ze ik zie het al helemaal voor me en ik heb er nu al zin in. Na contact opgenomen te hebben met Kamila van Happy Cavia kwam er al snel een mailtje van haar dat ze nog wel een aantal andere dieren die niet op de te koop pagina stonden wilde verkopen omdat ze toch wat wilde gaan minderen.

Nu werden we helemaal enthousiast en heb ik gelijk 4 dieren gereserveerd, 2

zeugen en 2 beren. Toen kwam alles in een stroomversnelling, we zijn gelijk gaan  nadenken hoe we het allemaal zouden aanpakken wat de reis betreft en kwamen al snel tot de conclusie dat het allemaal niet in mijn Citroentje ging passen.

Mijn ouders hebben een camper en mijn moeder vroeg me op een gegeven moment zou je met de camper kunnen rijden waarop ik antwoorde natuurlijk kan ik dat als ik met een paardentrailer kan rijden moet dat ook wel lukken waarop zij weer antwoorde maar dan wil ik wel mee. Ik zei nog tegen haar het is wel een beetje een vreemd land Polen (ben er 1 keer eerder geweest) en het is geen vakantie want we willen vrijdag weg en maandag terug zijn i.v.m. werk maar ze had er ook gelijk zin in. Alledrie zijn we nog heel druk geweest met alles voorbereiden en oppas te regelen voor onze dieren. Mijn vader is er altijd al voor de paarden maar nu moest hij samen met Vera een vriendin ook nog voor mijn cavia's, konijnen, kippen en hond zorgen. Monique heeft een Cattery en heeft gelukkig ook hele goeie oppas- sers gevonden voor haar lievelingen. We zijn op vrijdag 27 mei om een uur of 11 in Middelburg vertrokken. Monique moest 's morgens nog werken dus we konden niet heel vroeg vertrekken.

Al snel konden we in Belgie een paar

apache helicopters bewonderen die

redlijk laag overkwamen. Deze waren

op weg naar bosbranden verderop.

Bij de ring van Antwerpen hebben we

gelijk even in de file gestaan maar ge-

lukkig konden we al snel weer door met

onze reis. Eerst nog even een klein

stukje nederland en toen hup Duitsland

in richting Poolse grens. In Duitsland ging de reis zeer voorspoedig en hebben we nog een tussenstop gemaakt om te tanken en hebben toen gelijk maar een broodje met een echte duitse braadworst gegeten en die smaakte zo lekker. We waren van plan om nog net in Duitsland aan de poolse grens ergens in een plaatsje te over-

                                                                   nachten en dat hebben we gehaald

                                                                   ook. We zijn om 11 uur aangekomen in

                                                                   het plaatsje Gorlitz en hebben op een

                                                                   mooi plein in de stad overnacht.

                                                                   Na aankomst in Gorlitz ontdekten we

                                                                   dat onze Tom Tom die werkelijk overal

                                                                   nog prima dienst gedaan heeft het niet

                                                                   zou gaan doen in Polen. Ik kan niet

                                                                   ontkennen dat ik daar wel even

                                                                   chagrijnig van werd maar volgens monique die zelf wel een wandelende Tom Tom lijkt ging het zonder ook wel lukken. De volgende morgen werden we al erg vroeg wakker door een mafkees die schreeuwend over het plein ging. Eerst hebben we koffie gemaakt en wat gegeten. Toen hebben we onszelf weer klaargemaakt voor de reis, en dat is het makkelijke van een camper je hebt alles bij (douche/wc). We zaten al na een paar minuten in polen en idd de Tom Tom hield er al snel mee op. Net in Polen zeiden we nog tegen elkaar de weg is gelukkig zo slecht nog niet maar al snel werd het minder. We zijn via Wroclaw naar Warschau gereden en dat hadden we beter niet kunnen doen weet ik nu. Je wordt door talloze plaatsjes geloodst en de wegen zijn ronduit vreselijk. De gaten in het wegdek zijn enorm en elke minuut is er wel een wegversperring omdat ze aan de wegen bezig zijn. In de stad Wroclaw waar je ook dwars doorheen moet wat minstens een half uur duurde was het nog erger gesteld met de wegen daar zaten gaten in de weg van zeker 20 cm diep en soms dieper. Eindelijk die stad uit en hup met de menigte mee een iets grotere weg op dan we tot nu toe gewent waren en ja hoor daar stond Politie langs de weg. En natuurlijk moesten uitgerekend wij eraf (we reden niks harder dan de rest) net toen Monique wat aan het pakken was ergens in de camper. Ik moest behoorlijk remmen, Monique viel en we stonden ongeveer 15 meter verder dan die poolse politieagent stil. Toen zei m'n moeder die in haar spiegel die agent aan zag komen "die kijkt niet vriendelijk". Ze draaide haar raampje open en we staarde met verbazing naar die man die in het pools behoorlijk tekeer ging en met een lasergun bleef zwaaien die 99km per uur aan gaf. We hebben maar net gedaan of we gek waren en niet begrepen wat hij bedoelde. Toen we vroegen of hij engels sprak gebaarde hij van nee, hij leek zelfs te schrikken van die vraag en konden we al snel weer gaan. We zijn uiteindelijk na nog heel wat niet bepaald comfortabele kilometers mooi op tijd in Warschau aangekomen wat een erg grote en op zich best mooie stad is. Op een duur zagen we overal waar we keken politie zelfs boven ons met helicopters. Na een tijd door de stad gereden te hebben met monique achter mij die gelukkig steeds zei welke kant ik op moest zoals het hele stuk in Polen al het geval was moesten we alleen nog het water over en dan nog een stukje langs het water naar de camping die we voor ogen hadden en we zouden er zijn. Net voordat we de brug op wilden

rijden moest ik nog stoppen voordat ik

die weg op kon rijden en terwijl we stil-

stonden (voor haaietanden) hoorden we

ineens een doffe dreun en voelden we

de camper wat bewegen. Een poolse man

met vrouw en kind in de auto had zich

op de trekhaak van de camper vastgere-

den. Ze konden natuurlijk alleen maar

weer Pools. Na de camper wat naar

voren te hebben gezet met die auto aan de trekhaak zodat de rest er langs kon ben ik eerst op de wc gaan zitten want ik moest al een hele tijd plassen. Na de politie te hebben gebeld kwam er na een tijdje een vriend van die man die wel wat engels sprak. Ze vertelden ons dat Barack Obama in de stad was en dat er daarom overal politie was en het waarschijnlijk nog lang ging duren voordat er politie kwam. Ondertussen heb ik melding gemaakt bij de verzekering en die vertelde me dat we moesten proberen het schadeformulier zover mogelijk ingevuld te krijgen en dat we iig zijn handtekening moesten hebben. Na een hele lange tijd (uren) hebben we voor elkaar gekregen dat het schadeformulier volledig ingevuld was en toen kwam daar eindelijk en veel te laat politie. 1 van de 2 ging eerst op zijn gemak een peukje roken en deze heren bleken ook weer geen woord engels te spreken. Ze wilden wel graag mijn rijbewijs zien en hebben er zeker 20 minuten met zijn tweeen naar zitten staren. Toen ik mijn rijbewijs weer terug had konden we na 4 uur vertraging verder met het allerlaatste stukje van onze reis. Al na een kwartier kwamen we aan bij camping WOK waar we de nacht door gebracht hebben.

We wilden in Polen graag op een camping overnachten want dit leek ons veiliger en dit was de enige camping in de verre omtrekt en op maar een steenworp afstand van Kamila waar we de caafjes op gingen halen. Het was een kleine en erg leuke camping, het zag er allemaal heel netjes uit, het personeel was zeer vriendelijk en

                                                                    we konden er nog internetten ook.

                                                                    We hebben toen nog eens goed geke-

                                                                    ken hoe we bij Kamila moesten komen

                                                                    en hebben nog even lekker met een

                                                                    drankje bij en later in de camper ge-

                                                                    zeten. Er zaten een berg hele kleine

                                                                    irritante steekmugjes en Monique die

                                                                    gewapend was met een electronische

                                                                    vliegenmepper en citronellaarmbandjes

                                                                    om haar armen en benen is het meest                                                                     te grazen genomen van ons drieen. 's Morgens hebben we na even lekker onder de douche te hebben gestaan alle caviaspullen die we bij hadden uit de opbergruimte gehaald en de hokjes opgezet. Na nog een paar boterhammen te hebben gegeten zijn we richting Kamila gegaan. Monique had haar huiswerk weer zeer goed gedaan op der laptop en binnen een kwartier reden we door de Ul Ulanowska de straat waar we moesten zijn en we zagen direct dat het niet om de minste wijk van Warschau ging. Zij en haar man kwamen al naar buiten om ons te verwelkomen, waren erg aardig en spraken gelukkig erg goed engels (beter dan ik). We hebben eerst de caafjes bekeken en kregen toen koffie aangeboden. We hebben zeker nog een uur over skinny's zitten praten. Ik had 4 skinny's gereserveerd maar toen we daar waren liet ze me weten dat ze eventueel ook wel afstand van Ola Happy Cavia (helemaal mijn smaak) wilde doen en dat kon ik echt niet laten. Naast Zaneta Happy Cavia, Rozalka Mientus, Norek Mientus en Ismail od Kazbundy is ook Ola met ons mee naar huis gegaan. Wat ons opviel was dat hun huis erg goed beveiligd was met dikke tralies voor de ramen en een dik stalen hek- werk met een hele berg sloten achter de voordeur. Toen ik even wat stambomen uit de camper ging halen om aan Kamila te laten zien is haar man met memeege-lopen heeft de deur weer ontgrendeld, weer vergrendeld is naast de camper blijven staan heeft toen de voordeur weer ontrendeld en toen wij weer binnen waren weer vergrendeld. Dan denk je toch dat doet hij vast niet voor niks. Om een uur of 11 zijn we aan de lange terugreis begonnen en wat ik op de heenweg al had besloten was dat we niet dezelfde weg terug zouden nemen maar via Poznan en dan richting Berlijn zouden gaan. De man van Kamila heeft ons met zijn auto nog een stukje de stad uitgeholpen en al snel kregen we Poznan op de borden. Nadat we Warschau uit waren kregen we eerst nog een heel stuk met 2 baans wegen waar ze constant inhalen ook als er tegemoetkomend verkeer aan komt. Degene die voor je rijd kruipt dan helemaal aan de kant zodat je er langs kan. Ze rijden dan met zijn drieen soms zelfs met zijn vieren naast elkaar. Het gekke is dat het nog went ook en je er binnen de kortste keren nog aan mee doet ook. Maar op die manier inhalen als er ook nog tegenliggers aan komen ook, nee dat dan weer niet want getuige de vele bermmonumentjes die je tegenkomt gaat het heel erg vaak mis. Het is erg droevig om te zien hoe vooral jonge vrouwen bij die monumentjes zitten te rouwen. Het was op een zondag dat we daar reden en wat erg opviel waren de begraafplaatsen die zagen eruit als bloemenzeeen. De graven waren bedolven onder de bloemstukken. De kramen waar ze die bloemstukken verkopen staan pal naast de begraafplaatsen soms wel 4 of 5 naast elkaar. Op de heenweg hadden we heel wat oude auto's op transporters  en vrachtwa-gens richting Polen zien gaan maar op de terugweg waren het vooral lege transporters die we zagen. Ergens in een plaatsje waar we langs kwamen hebben we nog brood en boter gekocht bij een supermarkt die wel wat weg had van de Lidle. We hebben daar op het parkeerterrein lekker in de camper zitten eten en ik vond het brood zo lekker. Mijn moeder en Monique konden er niet veel van op want het was behoorlijk zwaar brood. Eenmaal weer op weg kwamen we op eens op een echte snelweg en we waren dan ook aangenaam verrast, ging dat even beter dan op de heenweg ! Langs die gehele weg staat gaas gespannen om overste- kend wild tegen te gaan en zo af  en toe zagen we dan ook een hert, 1 keer een paartje die wel erg graag naar de overkant wilden. Op een gegeven moment moesten we steeds even van de weg omdat ze daar dan bezig waren met de bouw van tolpoorten en even later kwamen we bij het gedeelte waar de tolpoorten al klaar en in gebruik waren en moesten we tot 3 keer toe in zeer korte tijd tol betalen. We zeiden nog als dat zo doorgaat is dat poolse geld op voordat we bij Duitsland zijn en we moeten ook nog tanken maar ineens hield de snelweg weer op en konden we weer die oude weg op langs de in aanbouw zijnde snelweg met nog talloze in aanbouw zijnde tolpoorten. Op zich ging het nog wel met deze wegen nog altijd stukken beter dan die van de heenweg en er viel ook wel weer meer te zien behalve de prachtige bossen. Er stonden daar allerlei kraampjes en winkeltjes langs de wegen die fruit, tuinbeelden, rieten manden enz verkochten en zo af en toe zagen we eens een ooievaar 1 keer een hele groep bij een plasje water. Ook zagen we nog midden in een bos waar we doorheen kwamen een prostituee staan die er erg naakt en vies uitzag. Net voordat we polen uitgingen hebben we nog getankt want ik had nog wat pools geld en hebben we nog een hapje gegeten wat wel lekker en erg goedkoop was. Ondertussen was het avond en waren we maar mooi in Duitsland aangekomen en wat was dat ijn die enorme duitse  autobaan, Een weg als deze kom je volgens mij nergens anders tegen. Monique die aan het tafeltje achter ons zat was om een uur of 10 in slaap gevallen en aan mijn moeder merkte ik al dat ze die weg maar helemaal niks vond. Gek genoeg was ik nog best wel fit en dacht ik rij nog even door want rustiger dan op zondagavond kan je het vast niet hebben. Uiteindelijk zijn we om half 12 gestopt en hebben we

overnacht in het plaatsje Rheren op een

parkeerplaats bij een supermarktje. We

hebben voor het slapen gaan nog even

van mijn nieuwe caafjes genoten, ze

voelden zich al behoorlijk thuis in de

hokjes die ik voor ze had meegenomen

en we hebben ze nogmaals wat brokjes,

hooi en wat groen gegeven. Toen we de

volgende morgen wakker werden en dat

was al iets voor 7 was het een drukte van

belang om de camper heen, overal vrouwen met winkelwagentjes en mannen en kinderen die naar het bakkertje gingen die ook aan het pleintje bleek te zitten. Ik wist niet dat er supermakten bestonden die al om 7 uur smorgens open gaan maar in duitsland zijn die er dus. We hebben weer lekker koffie gemaakt en zijn natuur-

                                                                    lijk om wat wat lekkers gegaan bij dat

                                                                    bakkertje. Voordat we weer konden

                                                                    vertrekken moesten we de cavia's die

                                                                    we met hun kooien op het aanrecht

                                                                    en voorstoel hadden gezet weer op

                                                                    het bed achterin zetten en nog even

                                                                    voeren en nog nogmaals flesjes

                                                                    bijvullen want die gaan hard

                                                                    onderweg door het getril maar ook

                                                                    omdat ze behoorlijk gulzig dronken. We zaten die maandagmorgen zo weer op die duitse autobaan en niet dat het de avond daarvoor leeg was maar nu was het zoals ik al verwacht had wel even iets anders. Mijn moeder vond het echt een vreselijke weg en ze wil er dan ook nooit meer naar terug en ze heeft samen met mijn vader toch al heel wat wegen gezien. We hebben er ook best veel zeer ernstige ongelukken gezien en zeer regelmatig zie je nog krijtstrepen op de weg die aangeven waar mensen gelegen hebben. Bij Venlo zijn we ons landje weer binnen gereden en het was behoorlijk warm daar op dat moment. De skinny's hadden het ondanks de aicro nog best warm daar achtin op het bed. Monique heeft nog wat koude flesjes water bij ze in de hokjes gelegd. Na nog een paar uurtjes rijden hebben we Monique thuis afgezet met al haar spullen en zijn we doorgereden naar mijn huis en toen bleek mijn sleutelbos in Oostkapelle te liggen in het huis van mijn Ouders. Dus toen zijn we eerst weer richting Oostkapelle gereden en hebben toen de caafjes, al mijn spullen en natuurlijk mijn hond Shiva waar mijn vader op gepast had in mijn auto en in die van mijn moeder (over)geladen en zijn weer terug naar st. Laurens gereden. Toen was ik eindelijk thuis met mijn nieuwe caafjes. Met al mijn dieren thuis ging het prima. Die avond heb ik nog alle hokken schoongemaakt en geprobeerd Norek en Ismail de 2 nieuwe beren te koppelen. Eerst heb ik ze in een hele grote ren gedaan en dat ging zo goed en ze leken zeer gelukkig met elkaar tot dat ik ze na een paar uurtjes in de allergrootste kooi (140X70) die ik heb had gedaan. Toen ging het in eens helemaal mis en was het behoorlijk knokken en heb ik ze direct weer gescheiden. Binnenkort maar eens proberen Norek aan Jazz te koppelen, ik heb hoop dat dat beter zal klikken. Omdat we maar kort van te voren wisten dat we op reis zouden gaan en omdat we in een paar dagen zo ontzettend veel kilometers hebben gereden en het dus heel snel is gegaan lijkt het een beetje onwerkelijk nu we weer thuis zijn. Mijn moeder zij het ook al "net of we er niet echt zijn geweest". Ik weet nu wel dat ik in staat ben om lang achter elkaar te rijden en het goed vol hou maar nog een keer naar Warschau, nee dat niet. Toch was het heel erg leuk en ik had het voor geen goud willen missen. En tot slot wil ik Monique en mijn moeder bedanken voor het mede mogelijk maken van de hele trip.

 

 

                 BEDANKT JULLIE ALLEBEI !!!